Wszechświat nie narodził się w ciszy, lecz w Słowie. To nie był przypadek, lecz Akt.

Wszechświat nie narodził się w ciszy, lecz w Słowie. To nie był przypadek, lecz Akt. Gdy współczesna nauka opisuje ekspansję materii sprzed miliardów lat – ów pradźwięk Wielkiego Wybuchu, który rozrzucił galaktyki po bezdennej pustce – nie dostrzega ona, że jej własny język jest jedynie niezgrabnym przełożeniem tego, co zostało objawione już u zarania: na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Siedem dni Księgi Rodzaju to nie chronologia w naszym, ludzkim rozumieniu. To hierarchia bytu. To poetycka, a zarazem absolutnie prawdziwa wizja, w której światło poprzedza źródła światła, a życie zostaje wywołane z ziemi nie poprzez ślepy mechanizm, lecz przez wypowiedziane fiat. Miliardy lat kosmicznej ewolucji gwiazd i skał mieszczą się w tym „dniu” niczym myśl mieszcząca się w słowie – nie jako zaprzeczenie, lecz jako majestatyczne rozwinięcie boskiego zamysłu. W opozycji do tej wizji stoi jednak nie tyle teoria ewolucji jako metoda badawcza, ile to, co uczyniono z niej w XIX i XX wieku: materialistyczna ideologia. Darwin, genialny przyrodnik, dostarczył narzędzia; ale to Karol Marks nadał mu wymiar eschatologiczny. W dialektyce materializmu człowiek przestał być obrazem Boga, stając się produktem przypadku i walki klas. Historia straciła wymiar zbawienia, stając się jedynie mechanicznym ścieraniem się materii. Marksizm przyjął ewolucję nie jako biologiczną teorię, ale jako dogmat – uzasadnienie świata, w którym nie ma Stwórcy, a jedynie materia, która w swojej dialektycznej walce miała sama z siebie wydać raj na ziemi. To już nie była nauka; to był akt wiary w absolutny przypadek. Nie sposób zrozumieć tego intelektualnego przesilenia bez sięgnięcia jeszcze głębiej – do źródła duchowego rozbicia Zachodu, jakim była rewolucja protestancka Marcina Lutra. Luter, zrywając więź autorytetu, oddał Pismo w ręce subiektywnego rozumu. Choć jego intencje były teologiczne, konsekwencje okazały się fundamentalne dla świata, który nadszedł. Gdy pękła jedność interpretacji, gdy każdy człowiek stał się swoim własnym papieżem, droga do uznania, że rzeczywistość ma tylko jeden, materialny wymiar, stała się prosta. Protestantyzm, choć wywodził się z wiary, otworzył bramę dla sekularyzmu. Najpierw usunięto Kościół jako pośrednika, potem usunięto Boga jako autora. I w ten sposób Luter, mimo swej wrogości do rozumu bez wiary, stał się nieświadomym prekursorem tego świata, w którym Marks i Darwin zbudowali nową, materialistyczną teologię – bez Boga, ale z nieubłaganym prawem walki o byt i walki klas. Dziś stoimy zatem wobec dwóch wizji. Jedna mówi: I ujrzał Bóg wszystko, co uczynił, a było bardzo dobre. To wizja celowości, ładu i miłości, gdzie miliardy lat są jednym westchnieniem Stwórcy, a człowiek – ukoronowaniem aktu stworzenia, powołany do odpowiedzialności, a nie tylko do panowania. Druga, zrodzona z buntu przeciwko autorytetowi (Luter), rozwinięta w redukcję człowieka do materii (Darwin) i sfinalizowana w dialektyce walki (Marks), mówi: człowiek jest tylko zwierzęciem, historia jest tylko sceną konfliktów, a wszechświat jest przypadkowym układem atomów. Siedem dni Księgi Rodzaju nie jest więc w swojej istocie zaprzeczeniem czasu, ale zaprzeczeniem bezsensu. Opisują one nie tyle jak powstał świat w kategoriach przyrodniczych, ale dlaczego – i dla kogo. Podczas gdy materializm dialektyczny widzi w dziejach jedynie mechanizm, a teoria ewolucji w swojej ideologicznej wersji widzi w życiu jedynie przypadek, wiara w Słowo Stworzenia przywraca rzeczywistości jej wymiar: jesteśmy tutaj nie dlatego, że materia musiała wytworzyć myśl, ale dlatego, że Myśl powołała materię do istnienia.