Norweski kryzys bankowy

Norweski kryzys bankowy z lat 1988–1992 był największym kryzysem finansowym, jaki miał miejsce w Europie od zakończenia II wojny światowej w Norwegii. Kryzys wyłonił się na tle deregulacji finansowej, która wywołała falę niebezpiecznych operacji kredytowych i późniejszą gorączkę pożyczkową. Likwidacja ograniczeń dotyczących stóp procentowych skłoniła norweskie banki do udziału w działaniach wysokiego ryzyka, co spowodowało zmniejszenie inwestycji gospodarstw domowych. Sytuacja pogorszyła się jednak, gdy ceny ropy spadły gwałtownie w 1985 r., co spowodowało deficyt i dewaluację korony norweskiej, wywołując tym samym recesję, ponieważ zarówno instytucje publiczne, jak i prywatne skonsolidowały swoje pozycje finansowe.[1] W latach 1988–1990 kryzys nasilił się, gdy mniejsze banki upadły, co doprowadziło do zamrożenia kredytów międzybankowych i wzrostu stawek pożyczkowych. Niedobory kapitału stały się poważne, zagrażając przetrwaniu kilku banków. Jednak dzięki strategicznym fuzjom z wypłacalnymi odpowiednikami większość instytucji została uratowana. W miarę zbliżania się drugiej połowy okresu kurs wymiany norweskiej stopniowo odzyskiwał wiarygodność, co budziło nadzieje, że faza recesji zbliża się do końca.[2] Podłoże Po tym, jak poważna deregulacja finansowa zniosła limity stawek pożyczkowych, norweskie banki zaczęły angażować się w bardziej ryzykowne operacje kredytowe, co również doprowadziło do boomu w udzielaniu kredytów bankowych. Następnie nastąpił spadek inwestycji gospodarstw domowych. Bankierzy nie mieli doświadczenia z konkurencyjnymi rynkami kredytowymi, a wymagania dotyczące kontroli na miejscu zostały złagodzone. W 1985 r. ceny ropy znacznie spadły, co spowodowało deficyt norweski i dewaluację korony norweskiej. Gdy instytucje publiczne i prywatne zaczęły konsolidować swoje księgi, rozpoczęła się recesja.[1] 1988–1990 Najpierw zaczęły upadać mniejsze banki. Kredyty między bankami zaczęły zamarzać, gdy stopa pożyczkowa zaczęła rosnąć. Brakowało kapitału, a kilka banków było zagrożonych zamknięciem. Dzięki solidnym wysiłkom większość z nich uratowano poprzez fuzje z wypłacalnymi bankami. Kurs norweski odzyskał wiarygodność pod koniec okresu i miejmy nadzieję, że recesja się skończyła.[1][3] 1991–1992 Kryzys systemowy Pomimo powrotu do wiarygodnych kursów walutowych, wraz ze zjednoczeniem Niemiec, turbulencje na rynku walutowym spowodowały, że norweskie stopy procentowe wzrosły jeszcze bardziej niż wcześniej. W miarę jak kryzys się rozprzestrzeniał, kilka dużych banków straciło cały swój kapitał własny i spowodowało duże zamrożenie rynku. Kilka banków pozostało w