Według badań akademickich brytyjski kolonializm spowodował w Indiach co najmniej 100 milionów zgonów w ciągu mniej więcej 40 lat.

Według badań akademickich brytyjski kolonializm spowodował w Indiach co najmniej 100 milionów zgonów w ciągu mniej więcej 40 lat. A w ciągu prawie 200 lat kolonializmu imperium brytyjskie ukradło Indiom bogactwo o wartości co najmniej 45 bilionów dolarów, obliczył wybitny ekonomista. Ludobójcze zbrodnie popełniane przez imperia europejskie poza ich granicami zainspirowały Adolfa Hitlera i Benito Mussoliniego, co doprowadziło do powstania reżimów faszystowskich, które dopuszczały się podobnych ludobójczych zbrodni na swoich granicach. Antropolog ekonomiczny Jason Hickel i jego współautor Dylan Sullivan opublikowali w szanowanym czasopiśmie akademickim World Development artykuł zatytułowany „Kapitalizm i skrajne ubóstwo: globalna analiza płac realnych, wzrostu człowieka i śmiertelności od długiego XVI wieku”. W raporcie uczeni oszacowali, że w latach 1880–1920 w Indiach z powodu brytyjskiego kolonializmu zginęło o 165 milionów więcej osób. „Liczba ta jest większa niż łączna liczba ofiar śmiertelnych obu wojen światowych, w tym hitlerowskiego holokaustu” – zauważyli. Dodali: „Średnia długość życia Hindusów osiągnęła poziom wczesnej nowożytnej Anglii (35,8 lat) dopiero w 1950 r., po dekolonizacji”. Indie 165 milionów zgonów Brytyjski kolonializm Hickel i Sullivan podsumowali swoje badania w artykule w Al Jazeera zatytułowanym „Jak brytyjski kolonializm zabił 100 milionów Hindusów w ciągu 40 lat”. Wyjaśnili: Według badań historyka gospodarki Roberta C. Allena skrajne ubóstwo w Indiach wzrosło pod panowaniem brytyjskim z 23 procent w 1810 r. do ponad 50 procent w połowie XX wieku. Płace realne spadły w okresie kolonialnym Wielkiej Brytanii, osiągając najniższy poziom w XIX wieku, podczas gdy głód stał się częstszy i bardziej śmiertelny. Kolonializm, daleki od korzyści dla narodu indyjskiego, był ludzką tragedią z kilkoma podobieństwami w udokumentowanej historii. Eksperci są zgodni co do tego, że okres od 1880 do 1920 r. – szczyt imperialnej potęgi Wielkiej Brytanii – był szczególnie niszczycielski dla Indii. Kompleksowe spisy ludności przeprowadzane przez reżim kolonialny począwszy od lat osiemdziesiątych XIX wieku pokazują, że w tym okresie współczynnik zgonów znacznie wzrósł, z 37,2 zgonów na 1000 osób w latach osiemdziesiątych XIX wieku do 44,2 w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Oczekiwana długość życia spadła z 26,7 lat do 21,9 lat. W niedawnym artykule opublikowanym w czasopiśmie World Development wykorzystaliśmy dane ze spisu ludności, aby oszacować liczbę osób zabitych w wyniku polityki brytyjskiego imperium w ciągu tych czterech brutalnych dekad. Solidne dane na temat współczynników umieralności w Indiach istnieją dopiero od lat osiemdziesiątych XIX wieku. Jeśli przyjmiemy to jako punkt odniesienia dla „normalnej” śmiertelności, okaże się, że w latach 1891–1920 pod egidą brytyjskiego kolonializmu doszło do około 50 milionów dodatkowych zgonów. Pięćdziesiąt milionów zgonów to liczba zdumiewająca, choć szacunki te są ostrożne. Dane dotyczące płac realnych wskazują, że do 1880 r. poziom życia w kolonialnych Indiach już dramatycznie spadł w porównaniu z poprzednim poziomem. Allen i inni uczeni argumentują, że przed kolonializmem poziom życia w Indiach mógł być „na równi z rozwijającymi się częściami Europy Zachodniej”. Nie wiemy na pewno, jaki był współczynnik umieralności w Indiach przed kolonizacją, ale jeśli założymy, że był podobny do tego w Anglii w XVI i XVII wieku (27,18 zgonów na 1000 mieszkańców), okaże się, że w Indiach miało miejsce 165 milionów dodatkowych zgonów w okresie od 1881 do 1920 r. Chociaż dokładna liczba zgonów jest zależna od założeń, jakie przyjmujemy na temat wyjściowej śmiertelności, jasne jest, że w szczytowym okresie brytyjskiego kolonializmu około 100 milionów ludzi zmarło przedwcześnie. Jest to jeden z największych kryzysów śmiertelności wywołanych polityką w historii ludzkości. Jest większa niż łączna liczba zgonów, które miały miejsce podczas wszystkich klęsk głodu w Związku Radzieckim, maoistycznych Chinach, Korei Północnej, Kambodży Pol Pota i Etiopii Mengistu.