KARA NA "WIELKI BABILON"

KARA NA "WIELKI BABILON ani kroku w tył w walce z tą pedofilsko żydowską żmiją jaka jest organizacja Masonerii!!!!!!!!!!!!

"

ثم جاء واحد من السبعة الملائكة الذين معهم السبعة الجامات وقال لي: تعال فأريك الحكم على الزانية العظيمة، 1 الجالسة على المياه الكثيرة، 2 التي معها ملوك الأرض وزنت، وأسكرهم سكان الأرض من خمر زناها». 3 وذهب بي في حالة اختطاف إلى البرية. ورأيت امرأة جالسة على وحش قرمزي مملوء أسماء تجديف له سبعة رؤوس وعشرة قرون. 4 والمرأة كانت متسربلة بأرجوان وقرمز، ومتحلية كلها بذهب وحجارة كريمة ولؤلؤ، ومعها كأس من ذهب في يدها مملوءة رجاسات ونجاسات زناها. 5 وعلى جبهتها اسم مكتوب سر: «بابل العظيمة، أم الزواني ورجاسات الأرض». 6 ورأيت امرأة سكرى من دم القديسين ودم شهود يسوع، 3 ولما رأيتها تعجبت جدا. 7 فقال لي الملاك: «لماذا تعجبت؟ وسأشرح لك سر المرأة والوحش الذي يحملها الذي له سبعة رؤوس وعشرة قرون. 8 الوحش الذي رأيت كان وليس الآن، وهو عتيد أن يخرج من الهاوية، وهو ذاهب إلى الهلاك. "والساكنون على الأرض، الذين لم يُكتب اسمهم في سفر الحياة منذ تأسيس العالم، سيندهشون عندما ينظرون إلى الوحش، لأنه كان وليس الآن، وهو يأتي. 9هنا تحتاج إلى الفهم يا ذا الحكمة. الرؤوس السبعة هي سبعة جبال (5) حيث تجلس عليها المرأة. 10 "/> وهناك سبعة ملوك: خمسة سقطوا، واحد موجود، والآخر لم يأت بعد، ومتى جاء فهو يقيم قليلا. 6 11 والوحش الذي كان وليس الآن، وهو هو الثامن، وهو من السبعة، 12 والقرون العشرة التي رأيت هي عشرة ملوك، لم يصبحوا ملوكًا بعد، لكنهم سيملكون ساعة واحدة مع الوحش، 13 هؤلاء لهم رأي واحد. ويعطون الوحش قوتهم وسلطانهم 14 هؤلاء سيحاربون الخروف، والخروف سيغلبهم، لأنه رب الأرباب وملك الملوك والذين معه، المدعوون، المختارون، المؤمنون مسكن الزانية شعوب وجموع وأمم وألسنة 16 والقرون العشرة التي رأيت والوحش هؤلاء سيبغضون الزانية ويجعلونها خربة وعريانة ويأكلونها. لحما وأحرقوها بالنار. 9: 17 لأن الله وضع في قلوبهم أن يصنعوا قصده، وفعلوا هذا الهدف الوحيد - وأعطوا الوحش سلطانهم الملكي حتى تتم كلمات الله. 18 والمرأة التي رأيت هي المدينة العظيمة التي تملك على ملوك الأرض». «« رؤيا 17 »» إعلان سقوط "بابل العظيمة" 181 ثم رأيت ملاكا آخر نازلا من السماء له قوة عظيمة وأستنارت الأرض بمجده. 2 وصرخ بصوت عظيم: «سقطت العاصمة بابل. فصارت مأوى للشياطين، و مسكنا لكل روح نجس، و مسكنا لكل طير نجس وممقوت، 3 لأنها سقت جميع الأمم من خمر غضب زناها، وملوك الأرض عملوا وزنا بها، واستغنى تجار الأرض من كثرة ترفها». أمر بالهروب 4 وسمعت صوتا آخر من السماء قائلا: اخرجوا منها يا شعبي 2 لئلا تشتركوا في خطاياها ولا تأخذوا شيئا من ضرباتها 5 لأن خطاياها كثرت إلى السماء، والله لقد تذكرت جرائمها. 6 جاز لها كما جازت وأعطها ضعف أعمالها. اقسم لها نصيبين في الكأس التي صنعت فيها الخمر. 7 بقدر ما حققت من شهرة وروعة، أعطها الكثير من العذاب والحزن! لأنها تقول في قلبها: أنا جالسة كملكة ولست أرملة، 3 ولن أشعر بالحزن. 8 لذلك ستأتي ضرباتها في يوم واحد: موت وحزن وجوع. وتحرق بالنار، لأن الرب الإله الذي قضى لها قوي. نائحة على خراب بابل 4 9 وسيبكي وينوحون عليها ملوك الأرض الذين زنوا بها وترفهوا عندما ينظرون دخان حريقها. 10 فيقفون من بعيد خوفا من عذاباتها قائلين: «ويل ويل أيها العرش العظيم، بابل، العرش العظيم، لأنه في ساعة واحدة جاءك الدينونة». 11 وتجار الأرض يبكون وينوحون عليها، لأنه لم يعد أحد يشتري بضائعهم بعد: 12 بضائع من الذهب والفضة، والحجر الكريم واللؤلؤ، والبوص والأرجوان، والحرير والقرمز، وجميع أنواع الشجر والمصنوعات. العاج، وجميع أنواع الخشب الثمين، والنحاس، والحديد، والرخام، 13 القرفة والعموم، والأطياب، والزيت، والبخور، والخمر، وزيت الزيتون، والسميذ، والقمح، والبقر والأغنام، والخيل، والعربات، وأجساد البشر وأرواحهم. . 14 قد ذهب منك الثمر الناضج شهوة نفسك، وذهب كل الخير والصلاح لك، ولن يوجد في ما بعد. 15 تجار هذه البضائع الذين استغنوا بها يقفون بعيدا خوفا من عذاباتها يبكون ويندبون قائلين 16 ويل ويل أيها العرش العظيم المتسربل بالبز والارجوان والقرمز وكله مزين. بالذهب ضاعت أموال كثيرة! وكل دفةوالقرمز وكله مزين. بالذهب والحجر الكريم واللؤلؤ، 17 لأنه في ساعة واحدةوالحجر الكريم واللؤلؤ، 17 لأنه في ساعة واحدة הזונה הגדולה 171 ואז בא אחד משבעת המלאכים עם שבע הקערות ואמר לי, "בוא, אני אראה לך את הדין נגד הזונה הגדולה, 1 היושבת על מים רבים, 2 איתה יש למלכי הארץ. זנה ויושבי הארץ שיכרו אותם ביין זנותה". 3 והוא נשא אותי בהתלהבות אל המדבר. וראיתי אשה יושבת על בהמה ארגמנית, מלאה בשמות חילול השם, בעלת שבעה ראשים ועשר קרניים. 4 ותהיה האשה חבושת בארגמן ובארגמן, כולה מעוטרת זהב, אבנים טובות ומרגלים, ובידה היה גביע זהב מלא תועבות וטומאת זנותה. 5 ועל מצחה היה כתוב שם, תעלומה: "בבל הגדולה, אם הזנות ותועבות האדמה." 6 וראיתי אישה שיכורה מדם הקדושים ודם עדי ישוע, 3 וכשראיתי אותה נדהמתי מאוד. 7 ויאמר לי המלאך: למה התפלאת? אסביר לך את תעלומת האשה והחיה הנושאת אותה, שיש לה שבעה ראשים ועשר קרניים. 8 הבהמה אשר ראית הייתה ואינה עומדת לצאת מבור ללא תחתית והיא הולכת לחורבן. והיושבים על הארץ, אשר לא נכתב שמם בספר החיים מיסוד העולם, יתפלאו כאשר יביטו בבהמה, כי הייתה ואינה, ובאה. 9 הנה אתה צריך בינה, בעל חוכמה! שבעת הראשים הם שבעה הרים5 היכן שהאשה יושבת עליהם. 10 "/> ויש שבעה מלכים: חמישה נפלו, אחד הוא, השני עוד לא בא, וכשהוא יבוא, הוא יישאר לזמן קצר.6 11 והחיה שהייתה ואינה, והוא הוא השמיני, והוא מהשבעה, ו-12 ועשר הקרניים אשר ראיתם הם עשר מלכים, שעדיין לא הפכו למלכים, אבל הם ימלו כמלכים שעה אחת עם החיה 13 יש להם מטרה אחת. והם נותנים את כוחם וסמכותם לבהמה 14 אלה ילחמו עם הכבש, והכבש יתגבר עליהם, כי הוא אדון האדונים ומלך המלכים, ואלה אשר עמו, הנקראים, הנבחרים והנבחרים. הנאמנים.' מקום מגוריה של הזונה הוא עמים והמונים, גוים ולשונות. בשר ושרוף אותה באש.9:17 כי אלוהים שם בליבם לבצע את תכליתו, והם עשו את התכלית האחת הזו - והם נתנו את כוחם המלכותי לחיה עד שיתגשמו דברי אלוהים. 18 והאישה אשר ראית היא העיר הגדולה אשר ממלכת על מלכי הארץ." «« התגלות 17 »»הכרזה על נפילת "בבל הגדולה" 181 ואז ראיתי מלאך אחר יורד מהשמים, בעל עוצמה רבה, והארץ התבהרה בכבודו. 2 ויקרא בקול גדול: "בבל הבירה נפלה, נפלה. ותהי לנחלת שדים ולמקום מוצא לכל רוח טמאה ולכל ציפור טמאה ושנואה 3 כי הוציאה את כל העמים לשתות יין חמת זנותה ועשו מלכי הארץ. זנות עמה, וסוחרי הארץ התעשרו בגלל שפע מותרותה". ציווי לברוח 4 ושמעתי קול אחר מהשמים אומר: "צאו ממנה עמי 2 למען לא תשתתפו בחטאיה ולא תקבלו אף אחת ממכותיה; 5 כי גדלו חטאיה לשמים ואלוהים. זכרה את הפשעים שלה. 6 גמל לה כפי שגמלה ותן לה כפל על מעשיה עשה לה מנה כפולה בכוס שהכינה בה את היין. 7 כמה תהילה והדר שהיא השיגה, תן לה כל כך הרבה ייסורים וצער! כי היא אומרת בלבה: "אני יושבת כמלכה ולא אלמנה 3 ובוודאי לא אחווה אבלות", 8 לפיכך יבואו מכותיה ביום אחד: מוות ואבל ורעב; ותישרף באש, כי חזק יהוה אלהים אשר שפט אותה. אבלים על חורבן בבל 4 9 ומלכי הארץ, אשר זנו עמה וחיו בפאר, יבכו וקוננו עליה בראותם את עשן בוערה. 10 ויעמדו מרחוק מפחד ייסוריה ויאמרו "אוי אוי כסא גדול בבל כסא אדיר כי בשעה אחת בא עליך משפט." 11 וסוחרי הארץ בכו וקוננו עליה כי איש אינו קונה עוד את סחורתם: 12 סחורות - זהב וכסף, אבנים טובות ומרגליות, פשתן וסגול, משי וארגמן, כל מיני ארבורוויטות ודברים עשויים. שנהב, כל מיני דברים מעץ יקר, ברונזה, ברזל, שיש, 13 קינמון ואמומון, בשמים, שמן, קטורת, יין, שמן זית, קמח דק, חיטה, בקר וצאן, סוסים, כרכרות, וגופי אדם ונשמות5. . 14 הפרי הבשל, משאת נפשך, נעלם ממך, וכל הטוב והטוב לך הלך, ולא יימצא עוד. 15 סוחרי הסחורות הללו אשר התעשרו ממנה יעמדו רחוק מפחד ייסוריה, בוכים וקוננו, לאמר: 16 "אוי אוי, כסא גדול, לבוש פשתן, סגול וארגמן, הכל מעוטר. עם זהב, אבן יקרה ופנינה, 17 כי בשעה אחת אבד כל כך הרבה עושר! וכל הגה Wielka Nierządnica 171 Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak odezwał się do mnie: «Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę1, która siedzi nad wielu wodami, 2 z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili winem jej nierządu». 3 I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej2, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięć rogów. 4 A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu. 5 A na jej czole wypisane imię - tajemnica: "Wielki Babilon. Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi". 6 I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa3, a widząc ją bardzo się zdumiałem. 7 I rzekł do mnie anioł: «Czemu się zdumiałeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę Niewiasty i Bestii, która ją nosi, a ma siedem głów i dziesięć rogów. 8 Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej, ma wyjść z Czeluści, i zdąża na zagładę. A zdumieją się mieszkańcy ziemi, ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata - spoglądając na Bestię, iż była i nie ma jej, a ma przybyć4. 9 Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość! Siedem głów to jest siedem gór5 tam, gdzie siedzi na nich Niewiasta. 10 "/> I siedmiu jest królów: pięciu upadło, jeden istnieje, inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać6. 11 A Bestia, która była i nie ma jej, i ona jest ósmym, a jest spośród siedmiu i zdąża na zagładę7. 12 A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu jest królów8, którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wezmą władzę jakby królowie na jedną godzinę wraz z Bestią. 13 Ci mają jeden zamysł, a potęgę i władzę swą dają oni Bestii. 14 Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo Panem jest panów i Królem królów - a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni». 15 I rzecze do mnie: «Wody, które widziałeś, gdzie Nierządnica ma siedzibę, to są ludy i tłumy, narody i języki. 16 A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją ogniem9, 17 bo Bóg natchnął ich serca, aby wykonali Jego zamysł, i to jeden zamysł wykonali - i dali Bestii królewską swą władzę, aż Boże słowa się spełnią10. 18 A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi». «« Ap 17 »»Zapowiedź upadku "Wielkiego Babilonu" 181 Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła. 2 I głosem potężnym tak zawołał: «Upadł, upadł Babilon - stolica1. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, 3 bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu». Nakaz ucieczki 4 I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: «Ludu mój, wyjdźcie z niej2, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: 5 bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie. 6 Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie! 7 Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle jej zadajcie katuszy i smutku! Ponieważ mówi w swym sercu: "Zasiadam jak królowa i nie jestem wdową3, i z pewnością nie zaznam żałoby", 8 dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie ogniem spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził. Opłakiwanie zagłady Babilonu4 9 I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru. 10 Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej katuszami, powiedzą: "Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna! Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!" 11 A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią, bo ich towaru nikt już nie kupuje: 12 towaru - złota i srebra, drogiego kamienia i pereł, bisioru i purpury, jedwabiu i szkarłatu, wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej, wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna, spiżu, żelaza, marmuru, 13 cynamonu i wonnej maści amomum, pachnideł, olejku, kadzidła, wina, oliwy, najczystszej mąki, pszenicy, bydła i owiec, koni, powozów oraz ciał i dusz ludzkich5. 14 Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, odszedł od ciebie, a przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i świetne, i już ich nie znajdą. 15 Kupcy tych [towarów], którzy wzbogacili się na niej, staną z daleka ze strachu przed jej katuszami, płacząc i żaląc się, w słowach: 16 "Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perłę, 17 bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!" A każdy sternik i każdy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu, stanęli z daleka 18 i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali: "Jakież jest miasto podobne do stolicy?" 19 I rzucali proch sobie na głowy, i wołali płacząc i żaląc się w słowach: "Biada, biada, bo wielka stolica, w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na morzu, dzięki jej dostatkowi, przepadła w jednej godzinie". 20 Wesel się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo przeciw niej Bóg rozsądził waszą sprawę». 21 I potężny jeden anioł dźwignął kamień jak wielki kamień młyński, i rzucił w morze, mówiąc: «Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona i już jej nie będzie można znaleźć. 22 6 I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy już w tobie się nie usłyszy. I żadnego mistrza jakiejkolwiek sztuki już w tobie nie będzie można znaleźć. I terkotu żaren już w tobie nie będzie słychać. 23 I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu oblubieńca i oblubienicy już w tobie się nie usłyszy: bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi, bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody - 24 i w niej znalazła się krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi». «« Ap 18 »»Dziękczynne Alleluja niebiańskie 191 Potem usłyszałem jak gdyby głos donośny wielkiego tłumu w niebie - mówiących: «Alleluja!1 Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego, 2 bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe, bo osądził Wielką Nierządnicę, co znieprawiała nierządem swym ziemię, i zażądał od niej2 poniesienia kary za krew swoich sług». 3 I rzekli powtórnie: «Alleluja!» A dym jej wznosi się na wieki wieków. 4 A dwudziestu czterech Starców upadło i czworo Zwierząt, i pokłon oddało Bogu zasiadającemu na tronie, mówiąc: «Amen! Alleluja!» 5 I wyszedł głos od tronu, mówiący: «Chwalcie Boga naszego, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy!»3 6 I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos mnogich wód, i jakby głos potężnych gromów, które mówiły: «Alleluja, bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący. 7 Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka4 się przystroiła, 8 i dano jej oblec bisior lśniący i czysty» - bisior bowiem oznacza czyny sprawiedliwe świętych. 9 I mówi mi: «Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka!» I mówi mi: «Te prawdziwe słowa są Boże». 10 I upadłem przed jego stopami, by oddać mu pokłon. I mówi: «Bacz, abyś tego nie czynił, bo jestem twoim współsługą i braci twoich, co mają świadectwo Jezusa: Bogu samemu złóż pokłon!» Świadectwem bowiem Jezusa jest duch proroctwa. ZAGŁADA WROGICH NARODÓW Pierwsza walka zwycięskiego Słowa 11 Potem ujrzałem niebo otwarte: a oto - biały koń, a Ten, co na nim siedzi, zwany Wiernym i Prawdziwym, oto sprawiedliwie sądzi i walczy5. 12 Oczy Jego jak płomień ognia, a wiele diademów na Jego głowie. Ma wypisane imię, którego nikt nie zna prócz Niego6. 13 Odziany jest w szatę we krwi skąpaną, a imię Jego nazwano: Słowo Boga7. 14 A wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach - wszyscy odziani w biały, czysty bisior. 15 A z Jego ust wychodzi ostry miecz, by nim uderzyć narody: On paść je będzie rózgą żelazną i On wyciska tłocznię wina zapalczywego gniewu Wszechmogącego Boga8. 16 A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: KRÓL KRÓLÓW I PAN PANÓW. 17 I ujrzałem innego anioła stojącego w słońcu: I zawołał on głosem donośnym do wszystkich ptaków lecących środkiem nieba: «Pójdźcie, zgromadźcie się na wielką ucztę Boga9, 18 aby pożreć trupy królów, trupy wodzów i trupy mocarzy, trupy koni i tych, co ich dosiadają, trupy wszystkich - wolnych i niewolników, małych i wielkich!» 19 I ujrzałem Bestię i królów ziemi, i wojska ich zebrane po to, by stoczyć bój z Siedzącym na koniu i z Jego wojskiem. 20 I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi. Oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką10. 21 A inni zostali zabici mieczem Siedzącego na koniu, [mieczem], który wyszedł z ust Jego. Wszystkie zaś ptaki najadły się ciał ich do syta. «« Ap 19 »»