Hiperborejska Aryjska przedpotopowa historia HISTORIA NASZEGO LUDU SŁAWIAŃSKIEGO

Hiperborejska Aryjska przedpotopowa historia cz. 1 Wedy słowiano-aryjskie, Kalendarz Słowiański, Słowiański światopogląd Aryjczycy zwani również Hiperborejczykami, byli pierwszymi białymi ludźmi zamieszkującymi naszą planetę. Prawdopodobnie część z nich wzięła swój początek tu, na Ziemi (oczywiście nie w taki sposób, jaki opisał Darwin), inni przybyli nań z zewnątrz. Tak czy owak – wszyscy oni należeli do jednego narodu, rozprzestrzenionego w całym kosmosie. Mowa o czasach bardzo odległych – dziesiątkach i setkach milionów lat wstecz. Z cywilizacji powstałej na kontynencie Hiperborea wywodzi się cywilizacja Ariów-Słowian. Wedy słowiańsko-aryjskie pierwowzór hinduskich dostarczyła na ziemię starsza o wiele milionów lat cywilizacja z naszej galaktyki, która zrodziła rasę aryjską białą. Wedy opisują cztery rasy wywodzące się z kontynentu Hiperborea-Daarii: Rody Aryjczyków – H’Ariów i Da’Ariów oraz Rody Słowian – Rasienów i Świętorusów. Daaria – kraj, który znajdował się na zatopionym kontynencie na północnym Oceanie Lodowatym zwanym także Morzem Daryjskim. W czasach starożytnych kontynent ten nosił nazwy: Hiperborea, Arktyda, Seweria, Arktageja. Opierając się na geologii, klimatologii, botanice, zoologii, antropologii i mitologii, można wykazać, że klimat na obszarze Arktyki, na którym istniał kontynent Hiperborea znany później jako Arktyda, był ongiś nadzwyczaj ciepły i przyjemny oraz powstała tam wysoko rozwinięta cywilizacja. Bieguny ziemi miały wtedy inne nachylenie i klimat Arktyki był łagodny co potwierdzają Wedy słowiańsko-aryjskie i hinduskie. Wedy w swych opisach sięgają wiele set tysięcy lat wstecz, do czasów Trzech Słońc i dalej.Posiadają unikalne informacje o Słowiano-Aryjskiej Wiedzy, zapisane na złotych płytach ponad 40.000 lat temu, z historią zasiedlenia Ziemi, znajomościami praw przyrody, przykazaniami i prawami oraz prognozą wydarzeń do naszego czasu. W całych Wedach zawarta jest głęboka wiedza o przyrodzie i przedstawiona jest historia ludzkości na Ziemi w ciągu ostatnich kilku setek tysięcy lat, przynajmniej, ponad 600.000 lat. One także przedstawiają zapowiedzi Peruna o nadchodzących wydarzeniach na 40.176 lat naprzód, tj. do naszego czasu i jeszcze w 167 lat naprzód. Słowiańsko-Aryjskie Wedy (Wiedza) w szerokim sensie stanowią krąg starożytnych dokumentów słowiańskich i aryjskich narodów, włączając w to tak wyraźnie datowane i posiadające autorstwo prace, jak i podawane ustnie i zapisane stosunkowo niedawno ludowe podania, opowieści, epikę itp. W wąskim sensie pod pojęciem Wed rozumie się tylko “Santi Wedy Peruna”(Księgi Wiedzy albo Księgi Mądrości Peruna), składające się z dziewięciu ksiąg, podyktowanych przez słowiańskiego pierwszego przodka boga Peruna, naszym dalekim przodkom w czasie swojego trzeciego przylotu na Ziemię-Midgard na obiekcie latającym Wajtmanie w 38.004 r. pne. Ogólnie Wedy opowiadają o bogach i stworzeniu oraz podają listę praw. Jest w nich wiele opowieści i przypowieści, a także szczegółowe przykazania moralne oraz obyczajowe. Po Wedach i na ich podstawie powstały święte pisma innych religii. Wedy zawierają niezwykle precyzje dane dotyczące budowy i historii kosmosu oraz naszej planety. W księgach Wed przedstawiony jest model czterostrefowego kosmosu, oraz znajduje się wiele precyzyjnych danych fizycznych i astronomicznych. Wedy dzielą się na trzy podstawowe grupy: Santi, Harati, Wołchwary Santi– to płyty ze złota albo innego metalu szlachetnego, niepodlegającemu wpływowi korozji i środowiska, na które teksty naniesiono się w drodze bicia znaków i wypełnienia ich farbą. Następnie te płyty połączone były trzema pierścieniami w charakterze ksiąg, albo kształtowane w dębowe obramowanie i oprawiane w czerwone płótno. Trzy pierścienie symbolizują trzy Światy: Jawię, Nawię i Prawię; Harati – to arkusze albo zwitki z wysokiej jakości pergaminu z tekstami; Wołchwary– to drewniane deseczki z napisanymi albo wyciętymi tekstami. Santi Weda jest najstarszą ze znanych dokumentów, początkowo zwana była “Santi Wedy Peruna”, a obecnie jest zwana po prostu Wedami. Santi Weda zawiera wzmianki o innych Wedach, które istniały w przeszłości, ponad 40 tysięcy lat wcześniej, nazywanymi Starymi lub Starożytnymi. Na dzisiejszy dzień są albo zgubione, albo są przechowywane w bliżej nieokreślonych tajnych miejscach i na razie nie zostały ujawnione światu. Santi odzwierciedlają najbardziej ukrytą Starożytną Wiedzę, są skarbnicą wiedzy, stanowią archiwum wiedzy. San’ti posiadają bogatą w treść formę dialogu i zostały zapisane około 40 tys. lat temu. W pierwszym Kręgu opowiada się o przykazaniach danym narodom Wielkiej Rasy i potomkom Rodu Niebieskiego przez Boga Peruna; o nadchodzących wydarzeniach w ciągu Swarożego (niebieskiego) Kręgu i dziewięćdziesięciu dziewięciu Kręgów Życia tj. 40176 lat. Zostały zapisane postaci złotych tablic, na których umieszczono stare h’Aryjskie Runy. Indyjskie Wedy – to tylko część Sławiano-Aryjskich Wed, przekazanych do Indii przez Aryjczyków około 5.000 lat temu (3 tys. lat pne). theosophy-logo-ult.jpg Harati Wedy zazwyczaj były późniejszymi kopiami lub też wypisami z Santi Wedy, przeznaczonymi do szerszego Korzystania w środowisku kapłańskim. Najstarsze Harati – “Harati Światła” (Księga Mądrości), zostały spisane 28.736 lat temu (od 20 sierpnia i 20 września 26.731 pne). Harati zapisane były na pergaminie, a nie wybite na złocie jak Santi, dlatego ze względu na łatwości zapisu, wiele historycznych wiadomości zapisano właśnie w tej formie. Harati zwana “Awesta” została spisana na 12-tu tysiącach wołowych skór, zawiera opisy wojny pomiędzy Wielką Rasą (słowiano-aryjskich narodów) a Wielkim Smokiem (narodem Chińskim, rasą żółtą). Zakończenie wojny i zawarcie pokoju między wojującymi stronami nastąpiło w lato Świątyni Światła na 112 kręgu życia. Termin ten dotyczy czasu nie miejsca. Moment ten został określony Dniem Stworzenia (nowego) Świata (Pokoju) w Gwiezdnej Świątyni (SŚGŚ), który miał miejsce 5.508 lat pne, oraz 5.500 lat po Wielkim Ochłodzeniu, które miało miejsce 11.008 lat pne. Zwycięstwo odniosła Wielka Rasa słowiańsko-aryjska, co zostało odzwierciedlone na obrazie, gdzie biały rycerz na rumaku razi kopią Smoka. Nazwę Gwiezdna Świątynia [Chram] nosił rok w/g słowiańskiego Kalendarza, w który został zawarty ten pokój. To wielkie wydarzenie dało początek datowania nowej ery, czyli nowego roku słowiańskiego. Od tamtej pory wszyscy biali ludzie liczyli lata od Stworzenia Świata (Pokoju) w Gwiezdnej Świątyni (SŚGŚ). A sama “Awesta” została zniszczona przez Aleksandra Macedońskiego w wyniku podżegania przez „czarnych” egipsko-żydowskich kapłanów. Ponieważ Dzień Stworzenie Świata (Pokoju) w Gwiezdnej Świątyni rzutował negatywnie na datę “stworzenia świata” wogóle, jaką przyjęto pod ich dyktando w Biblii, dla zakłamanie historii świata i ludzkości. Wołchwary zwane także Księgami Welesa zapisane zostały na deseczkach (w etapach i przez wielu autorów), przedstawiają historię, kulturę i religię Słowian południowo-wschodniej Europy w ciągu półtora tysięcy lat wstecz do chrztu Kijowskiej Rusi. Ostatnie zapisy wykonali Nowogrodzcy Wołchwowie w końcu X w. ne. Wołchwary przeznaczone były dla wołchwów, kapłanów – dawnego duchowieństwa staroobrzędowców i stąd ich nazwa. Wołchwary były metodycznie niszczone przez kler chrześcijański, który uważał je za “diabelskie tabliczki”. Zawierają unikatowe informacje na temat kultury materialnej i duchowej ówczesnych Słowian i sylwetki ich władców. Tekst dotyczy okresu około od Vw. pne do X w. ne. Jest to okresu panowania starej Europy nad światem. Nazwa Księgi Welesa pochodzi od pierwszej księgi dotyczącej boga Welesa. Księgi te przedstawiają również walkę Słowian z ludami takimi jak Awarowie, Goci, Chazarowie, Waregowie, Grecy i innymi. Obejmuje ona ponadto zapisy dotyczące ostatnich 20 tysięcy lat historii Słowian. W niej także mówi się o Wielkim Ochłodzeniu i katakliźmie jakie miały miejsce 11.008 lat pne. Treść Księgi Welesa w całości pokrywa się ze słowiano-aryjskimi Wedami i archeologicznymi odkryciami ostatnich dziesięcioleci, co całkowicie odrzuca zastrzeżenia co do ich autentyczności, podnoszone przez negatywnie nastawionych do Słowian historyków. Słowianie uważają te księgi za swoją Księgę Świętą. Pierwotnie tekst był zapisany na drewnianych deseczkach, w co najmniej trzech dialektach słowiańskich. Wszystkie tabliczki były tej samej wielkości: 38×22 cm, grubości około 5 mm, z otworami do mocowania rzemienia. Napisy były wykonane ostrym przedmiotem (szydłem), a następnie pokryte rodzajem lakieru. Wzdłuż każdej narysowane były linie, pod którymi wpisany był tekst. Oryginalne San’ti jedynie obrazowo można nazwać “książką”. San’ti – to płyty z metalu szlachetnego, nieulegającego korozji, na których umieszczono stare h’Aryjskie Runy. W starożytności, u sławiano-aryjskich narodów istniały cztery podstawowych pisma – wg liczby podstawowych Rodów Białej Rasy. Najstarsze z zachowanych dokumentów, tj. Santi, zostały zapisane starymi h’Arijskimi Runami albo Runikami, jak je jeszcze nazywają, istnieje też jeszcze nazwa, Karuna. Runyh’Aryjskieto nie litery i nie hieroglify w naszym współczesnym tego sowa rozumieniu. Runy – to swojego rodzaju tajne obrazy, przekazujące ogromny zakres Pradawnej Wiedzy. One zawierają w sobie dziesiątki znaków, spisywanych pod ogólną linią, nazywaną podniebną. Znaki oznaczają i liczby i litery i oddzielne przedmioty albo zjawiska – albo często używane, albo bardzo ważne. Aby ta stara forma pisma nie zniknęła w otchłani wieków tak, jak inne stare alfabety, takie jak klinowy czy bukwica, lecz nadal pozostaje podstawową formą pisma u Kapłanów Staroruskiej Cerkwi Inglistycznej. W czasach starożytnych h’Aryjskie runy stały się główną bazą dla stworzenia uproszczonych form zapisu wielu starych alfabetów: stary sanskryt, pismo kilnowe, dewanagri, słowiańskie runy, skandynawsko-celtyckie runy, i liczne inne. H’Aryjskieruny razem z słowiańskimi runami Sławiano-Aryjskich Rodów także stały się podstawą wszystkich współczesnych alfabetów: fenickiego, greckiego, cyrylicy i etruskiego-łaciny. Tak to nie Cyryl z Metodym wymyślili nowe słowiańskie pismo – cyrylicę, oni tylko stworzyli jeden z jego dogodnych wariantów. To zostało wywołane przez chęć ekspansji i dominacji nad narodami słowiańskimi przez Cesarstwo Rzymsko-Bizantyjskie, poprzez ideologię chrześcijańską. Aby h’Aryjska runiczna forma zapisu zachowała się dla naszych potomków i by Stara Mądrość nie zaginęła w otchłani czasu jest wykładana w Seminariach Cerkwi Staroruskiej i przekazywana z pokolenia na pokolenie. Należy także dodać, że Sławiano-Aryjskie Wedy zachowują i chronią Kapłani-Strażnicy Starożytnej Mądrości, przy Sławiano-Aryjskich Chramach (świątyniach) Staroruskiego Ingliisticznego Kościoła Prawosławnych Starowierców-Inglingów. Nigdzie nie określono dokładnego miejsca ich przechowywania, ponieważ słowiańską Dawną Mądrość, Ciemne Siły starały się zniszczyć przez ostatnie dwa tysiące lat. Teraz kończą się czasy panowania tych sił i Strażnicy Wed zaczęli tłumaczyć je na język ruski i publikować. Na dzień dzisiejszy ze skróconym tłumaczeniem w sumie jest tylko jedna z dziewięciu ksiąg “Santi Wedy Peruna”. Tak można powiedzieć w ścisłym sensie o przechowywaniu Wedy. A w szerokim sensie kawałeczki Wed są przechowywane w różnych miejscach przez wszystkie białe narody – potomków tych Sławiano-Aryjskich Rodów, które pierwsze zasiedliły naszą Ziemię. Należy także zaznaczyć, że Inglija (skąd pochodzi nazwa Kościoła Staroobrzędowców) – to niejaki potok, szybsze energie we wszystkich jej rodzajach, które idą od jednolitego i niepojętego Boga-Stwórcy Ra-M-Ha. Oprócz Ra-M-Ha nasi dalecy przodkowie czcili swoich pierwszych przodków i opiekunów, także uważanych za bogów. Dla nich także były stworzone specjalne obrazy, które pozwalały koncentrować uwagę i wolę mnóstwa ludzi dla kierowania siłami przyrody, na przykład, dla wezwania deszczu. Ponieważ ludzie – jako mali bogowie, do stworzenia wielkich sytuacji muszą łączyć swoją wolę i energię psychiczną. Te obrazy także zwano bogami. Takich obrazów-bogów u naszych przodków było trzy rodzaje na czele z tym, którego oni nazywali Ra-M-Ha. Kalendarz Słowiański Kalendarz Słowiańsko-Aryjski - Dar Kolędy (Koliady Dar) jest najstarszym kalendarzem odpowiadającym wydarzeniom odnotowanym w historii ludzkości, swoją tradycją sięga daleko wstecz. Jednakże wyjątkowo ważne wydarzenia powodują jego reset i ponowne zliczanie czasu, jaki upłynął od tego wydarzenia. Ostatni taki reset nazwany jest "Stworzenie Świata w Gwiezdnej Świątyni". Kalendarz Słowiano-Aryjski, w przeciwieństwie do obecnie używanych kalendarzy równolegle zlicza czas, jaki upłynął nie od jednego, a od wielu ważnych wydarzeń. W zależności od przyjętego systemu liczenia czasu, w którym początek roku słowiańskiego przyjmuje się, w marcu lub we wrześniu, występują różnice jednego oficjalnego roku kalendarzowego. Historia ujęta w kalendarzu słowiańskim obejmuje takie wydarzenia jak: Przybycie na Ziemię-Midgard pierwszej wajtmany Wielkiej Rasy Rodu niebieskiego (1,5 mln lat temu); Pojawienie się Bogów (955 508 pne); Czas trzech Słońc (602.374 pne); Czas Thule (183.766 pne); Czas Tary, córki Peruna (163.030 pne); Wielka Assa – wojna z ciemnymi mocami z Niższych Światów, i zagłada planety Deji, Assa Deji –Główna „Wielka Wojna Bogów”(151.336 pne); Okres trzech Księżyców, gdy Ziemia miała 3 Księżyce (141.039 pne); Zagłada Księżyca Leli i Wielkie Przesiedlenie w Daarii, Wielkie Wyjścia z Daarii (109.806 pne); Utworzenie Asgardu Iryjskiego, Założenia Iryj Asgardu na obecnym terytorium Rosji (104.778 pne); Utworzenie Wielkiej Sar z Rassienii, Stworzenia Wielkiego Koła Rassienii (42.544 pne); Trzecie Odwiedziny Wajtmany Peruna (38.004 pne); Zagłada Księżyca Fatty, Atlantydy i Wielkie Ochłodzenie, po trzeciej „Wojnie Bogów” i w konsekwencji katakliźmie (11.008 pne); Wojna Białej rasy i Żółtej i Zawarcie (Stworzenia) Pokoju (Świata) w Gwiezdnej Świątyni (5.508 pne). Także zdarzają się wiadomości o starych jednostkach miary i starym kalendarzu naszych przodków. Migracja z Hiperborei Z cywilizacji Hiperborei powstałej na kontynencie Hiperborea wywodzi się cywilizacja Ariów-Słowian, powstała na ziemiach borealnych, na obszarach obecnej Syberii, po potopie, który miały miejsce 111,8 tys. lat temu (109.806 pne). Kataklizm ten wywołał migrację Ariów-Słowian na tereny obecnej Syberii i dalej na południe. Ariowie-Słowianie rozpoczęli migrację (exodus) z Hiperborei ze Świętą Górą Meru w środku Asgardu, pod północnym biegunem nieba na tereny dzisiejszej Syberii. Migrację kontynuowano w 15 etapach, pełne przesiedlenie zakończyło się 111,8 tys. lat temu (109.806 pne). Ostatecznie migracja ta zakończyła się na terenach płaskowyżu na Uralu. W Wedach, ten exodus nazywa się Paska lub Pashet. Następnie z Uralu migracja kontynuowana była do doliny Indusu i Saraswati, Europy i Kaukazu oraz Sumeru, Egiptu (El-Gipto) i Etiopii z utworzeniem wszystkich wymienionych cywilizacji. Słowiano-Aryjskie Wedy oraz Rygweda i Mahabharata zawierają wiele tekstów opisujących migrację (exodus) Słowiano-Aryjczyków z Hiperborei, gdzie na jej środku, na biegunie północnym, pod Gwiazdą Polarną, kiedyś istniała Święta Góra Meru. Dlatego święta, ponieważ Aryjczycy zbudowali ogromną świątynię Mandala na tej Górze. A symbolem na samym szczycie świątyni, była nasza galaktyka Droga Mleczna przedstawiona w symbolu Swastyki (Swara-Swarga). Współczesna nauka uznaje, że nasza galaktyka posiada tylko dwie odnogi, w rzeczywistości istnieją cztery lewoskrętne odnogi a Ariowie-Słowianie o tym wiedzieli i przedstawiali symbolicznie naszą galaktykę w postaci lewoskrętnej swastyki. images1.jpg Swastyka symbolizuje wieczny ruch wokół nieruchomego centrum, jest polarnym a nie słonecznym symbolem, i jako taki była symbolem kultu centralnej Gwiazdy Polarnej, pierwotnie poświęcony planetarnemu Bogu połączonemu z Ursa Major (Wielką Niedźwiedzicą). To centrum, stanowi stały punkt znany symbolicznie wszystkim tradycjom jako „pole” lub oś, wokół, której obraca się świat”. Swastyka jest zatem znana na całym świecie jako znak Słupa Kosmicznego. Kosmiczny Słup określany jest inaczej, jako Góra Kosmiczna lub Drzewo Kosmiczne. Jest to pionowa oś umiejscowiona w centrum wszechświata, która stanowi symbol jednoczący różne poziomy i wymiary kosmosu. Ze Słowiańsko-Aryjskich Wed wynika, że nasza galaktyka składa się z około 200 miliardów gwiazd, które są zgrupowane w cztery zakrzywione ramiona. Z ziemi można zobaczyć tylko bok galaktyki w postaci Drogi Mlecznej. Współczesna nauka uznaje, że istnieją tylko dwie odnogi praktycznie niedostępne, w rzeczywistości istnieją cztery, a Ariowie-Słowianie o tym wiedzieli. Symbol swastyki przedstawia więc naszą galaktykę. Jest o tym opisane w Runach, w starożytnym liście H’Aariów wskazującym Drogę Mleczną, jako obiekt (część) wszechświata. Nasza Galaktyka nie istnieje od zawsze i nie będzie istnieć wiecznie. Galaktyki we wszechświecie rodzą się z pierwotnej materii (ciemnej energii, eteru) i przechodzą cykle rozwoju, a potem umierają – następnie rodzą się nowe galaktyki. Starożytna Słowiano-Aryjska nazwa Ziemi to Midgard, która krąży wokół Słońca Jaryło. Słońce Jaryło jest w strukturze Systemu Gwiezdnego o nazwie Swati, zwanej również jako Ścieżka Peruna lub Niebieski Irij (Niebiański lryj). Swati przedstawiona jest jako swastyka lewoskrętna. W dolnej części jednego z ramion Swastyki jest Słońce Jaryło. Słońce Jaryło należy do gwiazdozbioru Zimun (Niebiańska Krowa, zwanego Ursa Minor – Mała Niedźwiedzica). Pozostałe trzy ramiona symbolizują podział na trzy światy, który nazywa się Trisvetlum (Trójświatło, ponieważ oświetla trzy światy-wymiary): Jawię, Nawię i Prawię. Słowiańsko-Aryjski światopogląd powstał w oparciu o wiedzę Słowiano-Aryjskich Wed, które mówią, że urodzili się (nie stworzono ich) z bogów przybyłych na tą planetę z Plejad, Wielkiej Niedźwiedzicy i Małej Niedźwiedzicy (Ursa Major i Ursa Minor). To tam rasa aryjsko-słowiańska przeszła drogę ewolucji, natomiast na Ziemię przybyli jako w pełni ukształtowani ludzie. Taki światopogląd nazywa się Genoteizmem (późniejszy Hinduski Vedantyzm, Sivaism-Shivaism), gdzie dziedziczna genealogia ludzkiego DNA linii rodowych kontynuacji, pochodzi z odległych gwiazd, które żywo opisano we wszystkich Wedach. Człowiek na Ziemi liczy około 1,5 miliona lat. Rasa aryjska istniała z dokładnym wyglądem współczesnych dzisiejszych ludzi, mieli wzniosłe nazwy, jako dzieci zapomnianych Bogów-Aryjskich. Afro-Semicki światopogląd składa się z trzech typów ideologicznych wierzeń: Kreacjonizm(Tora, Biblia, Koran); Darwinizm– Ewolucjonizm ziemski, jako podstawa okultystycznych, świeckich (dwubiegunowych) ideologii, gdzie ewolucję człowiek rozpoczyna dopiero na Ziemi; Interwencjonizm gdzie Homo sapiens powstaje przez zmianę DNA/klonowanie dokonaną przez linię rodową Saurian-Jaszczury. Semickie religijne i świeckie ideologie są bipolarne (dwubiegunowe), podzielone na „dobre” i „złe” religie oraz mają jeden wspólny korzeń, podporządkowują sobie człowieka. Rasa białawywodząca się z Hiperborei, pojawiła się na ziemiach borealnych, na obszarach obecnej Syberii, po potopie około 111,8 tys. lat temu w rejonie Arktyki. To spowodowało migrację (exodus) Ariów z Hiperborei na tereny obecnej Syberii i dalej na południe do Południowej Azji oraz do Europy i Północnej Afryki. Jest to rasa biała Aryjsko-Słowiańska, która żyła i rozwijała się głównie w Azji i Europie. Rasa czarna wywodząca się z Afryki Środkowej migrowała do obszarów Afryki Północnej – Etiopii, Górnego Egiptu oraz do Eurazji – doliny Indusu, Iranu, Kaukazu i Kazachstanu. Proces rozpoczął się około 53 do 55 tys. lat temu i trwał do około 3 tys. lat pne. W tym czasie utworzyło się wiele różnych typów lub ras z mnóstwem znanych haplogrup DNA. Rasa czarna, która migrując z Afryki i Indonezji, zasiedliła terytoria aryjsko-słowiańskie w Azji i Europie była sukcesywnie wypierana przez Słowiano-Aryjczyków do Afryki i Indonezji, ale mutacje rasowe i genetyczne pozostały. Słowiano-Aryjskie Wedy oraz Rygweda i Mahabharata mówią, że obie rasy – Biała i Czarna pojawiły się na tej planecie po jakimś czasie od siebie. Biała rasa nie wywodzi się z czarnej a czarna nie wywodzi się z białej. Czarna rasa pojawiła się na Ziemi jakiś czas później po białej rasie aryjsko-słowiańskiej. Obydwie rasy pochodzą z innych miejsc we wszechświecie. O budowie Wszechświata i historii Ludzkości - Nasza Galaktyka Widzialna część naszej Galaktyki stanowi dysk o średnicy około 30 kiloparseków, składający się z około 200 mld gwiazd, które pogrupowane są w czterech wygiętych rękawach/ramionach. Na Ziemi widzimy Galaktykę od strony żebra w charakterze Drogi Mlecznej. Samo słowo “Galaktyka” pochodzi od greckiego słowa “galactikos” – mleczny. Dlatego naszym obserwacjom (nawet za pomocą teleskopów i radioteleskopów) galaktyczne rękawy są praktycznie niedostępne, i współczesna nauka uważa, że tylko są dwa. Faktycznie są cztery, i nasi dalecy przodkowie tą prawdę znali i o niej wiedzieli. Szeroko używany znak Ariów-Słowian, swastyka, jest znakiem oznaczającym naszą Galaktykę. Jest też odpowiednia Runa w Starym h’Aryjskim piśmie, oznaczająca ten obiekt Wszechświata. Nasza Galaktyka nie zawsze istniała i nie zawsze będzie istnieć. Galaktyki we Wszechświecie rodzą się z pierwotnej pramaterii (pierwotnej energii/eteru), gdy mija ich cykl rozwoju, umierają, żeby znów dać życie nowym galaktykom, tak jak to dzieje się z trawą albo liśćmi drzew w ciągu roku. Innymi słowy, we Wszechświecie odbywa się fluktuacja materii w obszarze i w czasie, a Wszechświat istnieje zawsze. Cykl rozwoju każdej galaktyki opisano we wszystkich szczegółach w “Księdze Mądrości”. Podobny opis spotyka się i w starym dokumencie z Indii, który wykorzystała Helena Bławacka do napisania swojej książki “Tajna doktryna”. Życie we Wszechświecie przejawia się na określonych stopniach ewolucji, odpowiada wszystkim formom materii, na wszystkich jej poziomach. Dokładnie tak samo przejawia się ono jak nastąpiło ukształtowanie materii w gwiazdy i planety. Z początkiem ukształtowania się naszej Galaktyki gwiazdy zaczęły zapalać się bliższej jej centrum. A więc, i życie po raz pierwszy powstało (albo, dokładniej, przejawiło się) właśnie tam. Dlatego najwyższy poziom rozwoju, fizycznego i duchowego osiągnęli ludzie, którzy żyją bliżej centrum Galaktyki, ponieważ oni jako pierwsi przeszli cykl ewolucji. W pobliżu centrum Galaktyki powstało też rozumne życie, zdolne samorozprzestrzeniać się od planet jednego układu gwiezdnego do planet innego układu, według miary swojego rozwoju, osiągania określonego poziomu postępu technicznego, przy którym była możliwa budowa międzygwiezdnych statków kosmicznych. Według podawanych informacji człowiek we Wszechświecie istnieje około 1,5 miliarda lat. System słoneczny Nasz system słoneczny znajduje się w rękawie Oriona bliżej peryferii Galaktyki, w odległości około 10 kiloparseków od jej centrum. Dlatego życie na nim mogło pojawić się dwoma drogami: samopowstać, albo zostać przyniesione przez bardziej rozwinięte cywilizacje z gwiazd, które znajdują się bliżej centrum Galaktyki. Wedy opowiadają, że ludzie zjawili się na Ziemi podczas ich migracji z planet innych gwiezdnych systemów, na wielkich kosmicznych maszynach latających, Wajtmarach. 20246173_1540786245971648_120392237896026575_n.jpg A na Ziemi do tego czasu były tylko rośliny i zwierzęta, oraz hominidy ziemskie (Homo erectus), które nie zdążyły jeszcze przejść drogi ewolucji do poziomu istot rozumnych, którymi są ludzie. Nasi dalecy przodkowie z gwiazd posiadali bardzo dokładne dane o naszej Galaktyce i naszym systemie słonecznym, dużo większe niż my teraz. W szczególności, doskonale znali jej historię i budowę. Wiedzieli, co wchodzi w skład naszego systemu słonecznego, nazywanego Systemem Jarły-Słońca, wchodziło 27 planet i dużych asteroid, nazywanych Ziemiami. Nasza planeta nosiła nazwę Midgard-Ziemia, w nazwie której na dzień dzisiejszy została tylko rodowa nazwa – Ziemia. Inne planety także posiadały inne nazwy: Ziemia Horsa (Merkury), Ziemia Mercany (Wenus), Ziemia Oreja (Mars), Ziemia Peruna (Jowisz), Ziemia Striboga (Saturn), Ziemia Indra (Chiron, asteroida 2 060), Ziemia Waruna (Uran), Ziemia Nija (Neptun), Ziemia Wija (Pluton). Zniszczona ponad 153 tys. lat temu Ziemia Deja, nazywana teraz Faetonem, znajdowała się tam, gdzie teraz jest rozmieszczony pas asteroid – między Marsem a Jowiszem. Przed zasiedleniem Ziemi ludźmi, na Marsie i Deji już znajdowały się stacje kosmiczne utrzymujące kontakt z naszymi przodkami. Stosunkowo niedawno pojawiły się wiadomości, że na Marsie rzeczywiście kiedyś były morza i, być może, planeta była zamieszkana. Inne planety systemu słonecznego dotychczas jeszcze nieznane naszym astronomom (w nawiasie wskazane okresy obiegu wokół Słońca w ziemskich latach): Ziemia Welesa (46,78) – między Chironem i Uranem, Ziemia Siemargła (485,49), Ziemia Odyna (689,69), Ziemia Łady (883,6), Ziemia Udżeca (1147,38), Ziemia Radogosta (1952,41), Ziemia Tora (2537,75), Ziemia Prowie (3556), Ziemia Kroda (3888), Ziemia Połkana(4752), Ziemia Smoka (5904), Ziemia Rugija (6912), Ziemia Czura (9504), Ziemia Dogody (11664), Ziemia Dajma (15552). Inaczej wyglądał też system Ziemi ze swoimi towarzyszami, których nasi przodkowie nazywali Księżycami. Midgard-Ziemia najpierw miała dwa Księżyce – istniejący teraz Miesiąc z okresem obiegu 29,3 dnia i Lela z okresem obiegu 7 dni (od niej, prawdopodobnie przyjęto siedmiodniowy tydzień). Około 143 tys. lat temu do naszej Ziemi został przekazany Księżyc Fatta od martwej Planety Deji i rozmieszczony między orbitami Miesiąca i Leli z okresem obiegu 13 dni. Lela została zniszczona w 109.806 r. pne, a Fatta – w 11.008 r. pne w rezultacie użycia przez Ziemian broni wielkiej mocy, co doprowadziło do światowych katastrof i odwrotu rozwoju Ludzkości do epoki kamienia. Zgodnie z Runicznymi kronikami, 300 tys. lat temu wygląd zewnętrzny Midgard-Ziemi był całkiem inny. Pustynia Sahara była morzem. Ocean indyjski – lądem. Gibraltarskiej cieśniny nie było. Na Rosyjskiej Równinie, gdzie znajduje się Moskwa, było Zachodnie morze. Na Północnym Oceanie Lodowatym był duży kontynent Daaria. Jest kopia-mapy Daarii, która została skopiowana przez Merkatera w 1595 r. ze ściany jednej z piramid w Gizie (Egipt). Zachodnią Syberię wypełniało Zachodnie morze. Na terytorium Omska była duża wyspa Awanturnik. Daarię z kontynentem wiązał górski przesmyk – Ripiejskie (Uralskie) góry. Rzeka Wołga wpadała w Morza Czarnego. A, rzecz najważniejsza, planeta nie miała nachylenia swojej osi i posiadała bardziej ciepły i łagodny klimat w północnych szerokościach, niż teraz. Wielkie wojny w Galaktyce Ziemia znajduje się praktycznie na Granicy, którą dzieli centralna, sprzyjająca dla życia część Galaktyki, od peryferyjnej jej części, w której wyczuwa się brak bogactw naturalnych i, rzecz najważniejsza, energii (inglii). Wszystkie te braki wyraźnie widoczne są nawet w ramach naszej planety: na biegunach – zimno i lód, na równiku – upał i pustynia, w średnich szerokościach – pojawiające się z okresem mającym około 25.800 lat z powodu precesji Ziemi ochłodzenia, zmuszające do migracji ludzi i zwierzęta. I nawet w jednym i tym samym miejscu w ciągu roku następują zmiany pór roku. W wyniku tego występuje walka o sprzyjające terytoria pobytu, i bogactwa naturalne, kończąca się konfliktami, wojnami, w tym światowymi. Im bliżej do centrum Galaktyki przy planetach jest po kilka Słońc, cała ich powierzchnia równomiernie jest nagrzewana, a planety bogate są w złoża naturalne. Sławiano-Aryjskie Wedy opowiadają o tym, że we Wszechświecie istnieje mnóstwo światów o różnych poziomach rozwoju, w tym też na bardzo subtelnych poziomach. Przejście żywej istoty rozumnej z jednego świata w subtelniejszy (o wyższym poziomie energetycznym) świat możliwe jest tylko ze stratą gęstości ciała-materii, wiąże się to z rozwojem wszystkich wyższych sfer duchowości. Dlatego istnieje tak zwana Złota Droga Rozwoju Duchowego, która posiada swoje prawidłowości, związane, przede wszystkim, z dostępnością wiedzy. Wedy nauczają, że w dalekiej prehistorii Ciemny bóg postanowił obejść Wszechświatowe Prawa wspinaczki po Złotej Drodze Rozwoju Duchowego, zdjąć Ochronne Pieczęcie z Ukrytej Starej Mądrości, stanowiące obostrzenia dla Światów Niższych, skąd się wywodził. Postanowił podstępnie wykraść dostęp do Ukrytej Starej Mądrości wszystkich Światów Najwyższych. Jasny bóg połączył Jasne Siły w obronie Boskich Praw, w rezultacie czego wywiązała się Wielka Assa – wojna z ciemnymi mocami z Niższych Światów. Światłe Siły zwyciężyły, ale część Dawnej Wiedzy jednak znalazła się w Niższych Światach. Uzyskawszy Wiedzę przedstawiciele tych Światów zaczęli na skróty wspinaczkę po Złotej Drodze Rozwoju Duchowego. Jednak oni nie nauczyli się rozróżniać Dobra od Zła i stale próbowali wprowadzać najpodlejsze formy życia w przygraniczne ze Światem Ciemności obszary, gdzie znajdowały się Niebieskie Gmachy (gwiazdozbiory) Makoszy (Wielkiej Niedźwiedzicy), Rady (Oriona) i Rasy (Małego i Dużego Lwa). Żeby Ciemne Siły nie mogły dostawać się na Światłe/Jasne Ziemie, Bogowie-obrońcy stworzyli ochronną Granicę, która przechodziła przez Ziemie i Gwiazdy wymienionych Gmachów (gwiazdozbiorów), a także przez Światy Jawi (nasz świat), Nawi (świat zmarłych) i Prawi (świat bogów). Nasza planeta znajduje się na tej Granicy światów, a Ludzkość staje się świadkiem i uczestnikiem wojen. Istoty z Niższych Światów stanowiące Siły Ciemności, służące Ciemnemu bogu, przekraczały i przekraczają przygraniczne obszary dzielące obydwa światy. Atakują Jasne Światy w tym naszą Ziemię. Istoty stanowiące Siły Ciemnych Światów, które prowadzą ataki na wyższe Jasne Światy zostali nazwani Kościejami. Nasi przodkowie W czasach prehistorycznych nasza Ziemia Midgard znajdowała się na przecięciu ośmiu kosmicznych Dróg, które wiązały zagospodarowane Ziemie(Planety) w dziewięciu Gmachach (gwiazdozbiorach) Światłych/Jasnych Światów, włączając Gmach Rasy, gdzie żyli tylko przedstawiciele Wielkiej (Białej) Rasy. W tych czasach przedstawiciele Białej Ludzkości zaludnili i zagospodarowali Midgard-Ziemię.

Hyperboreischer, arischer, vorsintflutlicher Geschichtsteil 1 Slawisch-arische Veden, Slawischer Kalender, Slawische Weltanschauung Die Arier, auch Hyperboreaner genannt, waren die ersten weißen Menschen, die unseren Planeten bewohnten. Wahrscheinlich sind einige von ihnen hier auf der Erde entstanden (natürlich nicht in der von Darwin beschriebenen Weise), andere kamen von außerhalb. So oder so gehörten sie alle einer Nation an, die über den ganzen Kosmos verteilt war. Wir sprechen von sehr fernen Zeiten – vor Dutzenden und Hunderten von Millionen Jahren. Die arisch-slawische Zivilisation entstand aus der Zivilisation, die auf dem Kontinent Hyperborea entstand. Die slawisch-arischen Veden, der hinduistische Prototyp, wurden von einer viele Millionen Jahre älteren Zivilisation aus unserer Galaxie auf die Erde gebracht, aus der die weiße arische Rasse hervorging. Die Veden beschreiben vier Rassen, die vom Kontinent Hyperborea-Daaria stammen: die arischen Familien – H’Arii und Da’Arii und die slawischen Familien – Rasien und Świętorus. Daaria – ein Land, das auf einem versunkenen Kontinent im nördlichen Eisozean, auch Darisches Meer genannt, lag. In der Antike hieß dieser Kontinent: Hyperborea, Arctica, Severia, Arctagea. Anhand von Geologie, Klimatologie, Botanik, Zoologie, Anthropologie und Mythologie kann nachgewiesen werden, dass das Klima in der Arktis, wo der Kontinent Hyperborea, später bekannt als Arctica, existierte, einst äußerst warm und angenehm war und dass es hoch entwickelt war Dort entstand die Zivilisation. Die Erdpole hatten damals eine andere Neigung und das arktische Klima war mild, was durch die slawisch-arischen und hinduistischen Veden bestätigt wird. Die Veden reichen in ihren Beschreibungen viele hunderttausend Jahre zurück, bis in die Zeit der drei Sonnen und darüber hinaus. Sie verfügen über einzigartige Informationen über das slawisch-arische Wissen, das vor über 40.000 Jahren auf Goldplatten aufgezeichnet wurde, mit der Geschichte der Besiedlung der Erde , Kenntnis der Naturgesetze, Gebote und Gesetze sowie Prognosen für unsere Zeit. Die gesamten Veden enthalten fundiertes Wissen über die Natur und stellen die Geschichte der Menschheit auf der Erde in den letzten mehreren hunderttausend Jahren, zumindest über 600.000 Jahren dar. Sie präsentieren auch Peruns Ankündigungen über bevorstehende Ereignisse 40.176 Jahre im Voraus, also in unsere Zeit und weitere 167 Jahre im Voraus. Die slawisch-arischen Veden (Wissen) im weitesten Sinne stellen einen Kreis antiker Dokumente der slawischen und arischen Völker dar, darunter eindeutig datierte und verfasste Werke sowie mündliche und niedergeschriebene, relativ junge Volksmärchen, Erzählungen, Epen usw. Im engeren Sinne bedeutet der Begriff Veden nur die „Santi Veden von Perun“ (Bücher des Wissens oder die Bücher der Weisheit von Perun), bestehend aus neun Büchern, die der slawische erste Vorfahre des Gottes Perun unseren entfernten Vorfahren während seiner Zeit diktierte Dritte Ankunft auf der Erde-Midgard auf dem Wajtman-Flugobjekt im Jahr 38.004 v. Im Allgemeinen sprechen die Veden über Götter und die Schöpfung und geben eine Liste von Gesetzen. Sie enthalten viele Geschichten und Gleichnisse sowie detaillierte moralische und sittliche Gebote. Nach den Veden und auf ihrer Grundlage entstanden die heiligen Schriften anderer Religionen. Die Veden enthalten äußerst genaue Daten über den Aufbau und die Geschichte des Kosmos und unseres Planeten. Die Bücher der Veden stellen ein Modell des Vier-Zonen-Kosmos dar und enthalten viele genaue physikalische und astronomische Daten. Die Veden sind in drei Grundgruppen unterteilt: Santi, Harati, Volkhvars Santi – das sind Platten aus Gold oder einem anderen Edelmetall, die von Korrosion und Umwelteinflüssen unbeeinträchtigt sind und auf denen durch Stempeln von Zeichen und Füllen mit Farbe Texte aufgebracht wurden. Diese Teller wurden dann mit drei Ringen als Bücher verbunden oder zu einem Eichenrahmen geformt und in rotes Tuch gebunden. Die drei Ringe symbolisieren die drei Welten: Jawia, Nawia und Prawia; Harati – das sind Blätter oder Rollen aus hochwertigem Pergament mit Texten; Wołchwary – das sind Holztafeln mit geschriebenen oder ausgeschnittenen Texten. Der Santi Veda ist das älteste bekannte Dokument, das ursprünglich „Santi Veden von Peruna“ genannt wurde und heute einfach nur „Veden“ genannt wird. Der Santi Veda enthält Verweise auf andere Veden, die in der Vergangenheit, mehr als 40.000 Jahre zuvor, existierten und als die alten oder alten Veden bezeichnet wurden. Bis heute sind sie entweder verloren oder werden an nicht näher bezeichneten geheimen Orten aufbewahrt und wurden der Welt noch nicht offenbart. Santi spiegeln das verborgenste alte Wissen wider, sie sind eine Schatzkammer des Wissens, sie sind ein Archiv des Wissens. San'ti haben eine inhaltsreiche Form des Dialogs und werden seit etwa 40.000 Jahren niedergeschrieben. Jahre zuvor. Im ersten Kreis werden die Gebote erzählt, die Gott Perun den Nationen der Großen Rasse und den Nachkommen des Himmlischen Hauses gegeben hat; über bevorstehende Ereignisse während des Svarozh (blauen) Kreises und neunundneunzig Kreisen des Lebens, d. h. 40.176 Jahre. Darauf waren die Figuren goldener Tafeln mit alten H'Aryan-Runen geschrieben. Indische Veden – dies ist nur ein Teil der slawisch-arischen Veden, die vor etwa 5.000 Jahren von den Ariern nach Indien übermittelt wurden